O mnie
Śluby, chrzty, komunie, sesje rodzinne i szkolne. Fotografuję tak, żebyście po latach mogli wrócić do tego dnia — a nie tylko obejrzeć zdjęcia.
Około dziesięciu lat pracowałem przy obsłudze przyjęć w sali weselnej pod Częstochową. To znaczy: przygotowanie sali, stołów i dekoracji, zimne płyty, dopilnowanie, żeby na stołach nie zabrakło niczego, i bycie tą osobą, która przez cały wieczór jest na miejscu i realizuje prośby gości. Standardem były wesela na trzysta osób — obok nich chrzty, komunie, urodziny i spotkania rodzinne.
Dlatego harmonogram uroczystości nie jest dla mnie teorią. Wiem, kiedy warto zniknąć, kiedy wejść bliżej i ile realnie zajmuje przejście z kościoła na salę. To rzadka przewaga u fotografa — i ona przekłada się bezpośrednio na to, ile momentów nie ucieknie.
Aparat wziąłem do ręki później i przez ostatnie lata niemal codziennie fotografowałem dzieci w przedszkolach i szkołach. Nie mam za sobą setek wesel i nie będę tego udawać. Mam za sobą coś innego: tysiące godzin z ludźmi, którzy czują się przed obiektywem niepewnie.
Dlaczego to robię
W dniu uroczystości zdjęcia są miłym dodatkiem. Prawdziwie zaczynają działać po pięciu, dziesięciu, dwudziestu latach — kiedy dziecko z komunijnej fotografii ma własne dzieci, a niektórych osób z kadru nie ma już wśród nas.
Widziałem wielokrotnie, co znaczy dla rodziny dobre zdjęcie babci, dziadka, ojca. Że to bywa jedyny sposób, żeby pokazać wnukowi twarz, głos zapamiętać już trudniej. Dlatego przy każdej uroczystości pilnuję portretów najbliższych i wspólnych kadrów z rodziną — nawet gdy nikt o to nie prosi, bo w tamtym momencie nikt o tym nie myśli.
To też powód, dla którego namawiam na odbitki i album. Pliki na dysku giną razem z telefonem. Papier przetrwa i to on trafi kiedyś do rąk kogoś, kto Was nie zdążył poznać.
Doświadczenie
Zanim wziąłem do ręki aparat, przez dekadę pracowałem przy obsłudze przyjęć — także tych na 300 gości. Wiem, o której wchodzi tort, ile trwa błogosławieństwo i kiedy zaczyna się chaos. Na Waszym weselu nie będę się dopytywać, co dalej.
Przez ostatnie lata niemal codziennie fotografowałem dzieci w przedszkolach i szkołach. To tysiące portretów w warunkach, w których nie da się poprawiać ujęcia dwadzieścia razy — nauka szybkiej reakcji i kontaktu z człowiekiem.
Kierunkowe wykształcenie: fototechnik kreacji obrazu oraz inżynier informatyk. Od 2010 roku zajmuję się także grafiką, więc obróbka, kolor i przygotowanie do druku to dla mnie codzienność, nie dodatek.
Mam ukończony kurs dla fotografów posługujących w czasie liturgii, którego wymaga wiele parafii. Wiem, gdzie mogę stanąć i kiedy odłożyć aparat, żeby nie zakłócać ceremonii.
„Nie wychodzę na zdjęciach” słyszę na każdej sesji. To moja praca, nie Twoja — podpowiadam, gdzie stanąć i co zrobić z rękami, pokazuję efekt na ekranie i poprawiamy spokojnie.
Bazuję w Częstochowie, jeżdżę po całym regionie i po Polsce. Jeśli chcecie ślub lub sesję za granicą — polecę. Koszt dojazdu ustalamy zawsze z góry.
Fotografii uczyłem się w szkole, na warsztatach i u ludzi, którzy robią to lepiej ode mnie. Uczę się dalej — to zawód, w którym nie ma momentu, w którym można powiedzieć „wystarczy”.
Najczęściej pracuję w Częstochowie i okolicach — Poczesna, Kłobuck, Blachownia, Myszków, Olsztyn, Koniecpol, Radomsko, Lubliniec, Zawiercie. Jeżdżę też w całą Polskę, a jeśli planujecie ślub albo sesję za granicą — polecę tam równie chętnie. Koszt dojazdu podaję zawsze z góry, bez dopłat po fakcie.
Zapytaj o termin